Rode draad: muziek

TREF 27 Rob 2TREF 27 – Management, media, horeca, logistiek, planning, muziek, radiopresentatie: Rob Dokter beoefende in zijn leven de meest uiteenlopende takken van sport. Op een gegeven moment bezat hij zelfs een restaurant en zalencentrum, waar hij gasten en artiesten uit de wijde en soms ook internationale omgeving ontving. Nu is hij eindredacteur radio en tv en radioprogrammamaker bij de Zwolse lokale omroep RTV Zoo. Hij droomt van een eigen klein kunstcafeetje waar grote artiesten optreden. ‘Dat bijvoorbeeld de Eagles na een groot concert elders in Nederland zeggen: “we gaan nog even bij die gekke Dokter een akoestisch miniconcertje geven om bij te komen”’.

Rob’s leven verloopt niet in een rechte lijn, maar gaat als het ware zigzag. Hij is iemand van twaalf ambachten, maar de dertien ongelukken bleven uit. En het begon allemaal vrij rustig… ‘Roeien, hutten bouwen, voetballen op het plein; ik heb een ondernemende en fijne jeugd gehad’, vertelt Rob (48). ‘We speelden altijd buiten. We woonden in een wijk in aanbouw, waardoor er veel avonturen te beleven vielen. We werden gevangen genomen door andere huttenbouwers en we maakten een keer een ondergrondse hut bij een bouwplaats. Levensgevaarlijk. Toen we de bulldozer steeds dichterbij hoorden komen, besloten we toch maar bovengronds te kruipen. De bulldozerchauffeur schrok zich te pletter, wat was die man kwaad!’ Rob doorliep spelenderwijs de lagere school, slaagde voor de havo en ging naar de School voor Journalistiek in Kampen omdat hij niks anders kon bedenken. ‘Het was gezellig, ik deed en regelde van alles, we bouwden feesten, ruimden de troep op, sliepen een paar uur op de grond en gingen dan naar school. Dat waren dan niet de fitste lessen die je volgde. Ik denk ook dat ik daarom de propedeuse niet haalde. Teveel aandacht voor de nevenzaken als het ware.’ Hij koos ervoor alsnog zijn vwo-diploma te halen en binnen een jaar deed hij staatsexamen. ‘Daarna heb ik heao geprobeerd, maar ook daar ging het mis op de bijvakken die me helemaal niet interesseerden. Je moest kunnen opdreunen wat een ander ooit als waarheid bepaalde. Tja. Daar zag ik het nut niet van in.’ Rob besloot aan het werk te gaan en hij kwam bij Plukon terecht, in de pluimvee-industrie.

Uiteenlopende banen
‘In de avonduren volgde ik opleidingen op het gebied van logistiek, management en hogere bedrijfskunde. Vanuit werk leren gaf me het meeste leerplezier. Dan doe je het ergens voor. Ik heb er heel veel geleerd.’ Rob klom op en al op jonge leeftijd had hij met een miljoenenbudget de gehele verantwoordelijkheid over het internationale kratten- en palletsgebeuren van het bedrijf. ‘Op een gegeven moment, ik werkte er een jaar of acht, kreeg ik onenigheid met de directeur. Autoriteitsgevoeligheid loopt wel als een rode draad door mijn “dasein” en als ik vind dat ik onheus bejegend word, dan ben ik weg. En dat gebeurde toen. Tegenwoordig zou ik het misschien anders aangepakt hebben, maar ja, ik was jong en misschien wel wat recalcitrant.’ Hij ging Kirby schoonmaaksystemen verkopen. ‘Toen werd ik gebeld door het uitzendbureau met de vraag of ik niet bij een tapijtfabriek de productieplanning wilde doen. Het klikte vanaf het eerste moment. En er viel nogal wat te plannen, met twee ploegen, acht machines, honderd kwaliteiten in gemiddeld tien kleuren, waarvan vijf of zes kleuren in verschillende breedtes. En dan was je nog niet klaar, want dan moest bepaald worden of er jute of foam onder de tapijten kwam, de backing wordt dat genoemd. Het was heel leuk, het was een klein bedrijf, waardoor ik veel contacten had met alle gelederen tot en met de klanten in heel Nederland toe. Ook daar leerde ik veel. Ik heb in de loop der jaren een soort helicopterview ontwikkeld, waardoor ik snel overzicht heb en de hoofd- van de bijzaken weet te scheiden. Ik zie snel de rode draad. Het was een fijne baan, waar ik vaak door de mooie Mastenbroekerpolder, de oudste polder van Nederland, heen fietste.’

Eigen bedrijf
Maar Rob besloot toch zijn blik te verbreden. ‘Je denkt altijd dat je je kunt verbeteren. Achteraf bekeken had ik gewoon bij de tapijtfabriek moeten blijven, maar ik besloot hoofd logistiek te worden bij een groot bouwmaterialenconcern. Ze wilden een frisse wind door het bedrijf, met een menselijke aanpak, en ik dacht dat ik daar wel geschikt voor was. Het was een baan van negenhonderd gulden per week en dat vond ik destijds heel veel. Maar het bleek niet echt mijn ding. Ik had het gevoel dat ik een kunstje zat op te voeren, een rol speelde. Ik kon het wel aan, maar het ging niet vanzelfsprekend omdat het niet bij me paste.’ Ondertussen was Rob altijd bezig met muziek: hij speelde gitaar en zong in de band Bootleg. ‘Southern rock, country, blues, dat was onze muziek. We traden destijds nog wel eens op en zo kwam ik in aanraking met troubadour Gerard Buisman in Steenwijk met wie we Nederlandstalige dingen deden. Via hem kwam ik in Steakhouse De Witte Paarden in Steenwijk terecht. Toen ik hoorde dat het centrum verkocht werd, besloot ik erin te stappen. Alhoewel we keihard werkten, is het na drie jaar helaas op een debacle uitgelopen. Ook mijn huwelijk hield geen stand. Mijn vrouw besloot met onze drie zoons van destijds zeven, negen en elf jaar te vertrekken. Het kwam voor mij als donderslag bij heldere hemel, ik had het er moeilijk mee. Maar op een gegeven moment heb ik het achter me gelaten en ben ik verder gegaan. Alhoewel ik er nog altijd last van zal houden dat ik het grootste deel van de jeugd van mijn kinderen gemist heb. Die kleine dagelijkse dingetjes maak je niet mee. Het is een grote, diepe, zwarte kuil die ik meeneem mijn kist in. Die kuil krijg ik nooit meer gevuld. Ik denk dat veel gescheiden vaders dit wel zullen herkennen. Maar goed. Ik heb het nog een tijdje volgehouden met het bedrijf, maar uiteindelijk was het niet meer te doen. Ik was aan het werk of ik sliep. We hadden bijvoorbeeld na de carnaval om vier uur ’s nachts de zaal schoon en dan moesten we om zeven uur weer op om voorbereidingen voor een familiefeest te treffen. Dat was niet vol te houden.’

Terug naar Zwolle
Na het faillissement ging Rob bij TNT aan de slag. ‘Gewoon pakketjes opgooien in de sortering, ik was niet het type dat het snel opgaf. Maar dat werk lag me niet echt. Toen ik vertrok voorspelde ik aan de teamleiders dat ik ooit wel terug zou komen, maar dan in hun functie.’ Hij ging aan de slag als groepsleider in een farmaceutische groothandel. ‘Daarna werd me een vaste baan aangeboden bij TNT, als teamleider: mijn voorspelling kwam uit. Inmiddels was mijn middelste zoon op verzoek van mijn ex bij me komen wonen. Hij heeft PDD NOS, een stoornis in het autistische spectrum. Het leek me het beste om dichtbij zijn school te wonen, dus toen ben ik vanuit Steenwijk weer naar Zwolle verhuisd. Het was af en toe moeilijk, maar het ging goed. Hij heeft vier jaar bij me gewoond. Hij is nu 21 en zie ik hem nog zelden op de een of andere manier. Ik denk dat hij zoekende is en ik laat hem heel bewust gaan. Hij woont begeleid inmiddels.’

Dood paard
Van TNT vertrok Rob richting Apeldoorn, waar hij productieplanner bij een cilinderbouwer werd, een bedrijf met meer dan honderd medewerkers. ‘Stapsgewijs heb ik daar een nieuw planningsysteem geïmplementeerd. Dat was een zenuwslopend veranderingsproces. Ik moest heel veel zelf uitvinden en uiteindelijk begon het te lopen. Maar op een gegeven moment haalde dat jarenlang maar doorbuffelen me in. Ik herinner me dat ik rond de kerst in 2010 een keer naar de bedrijfsarts ging om te overleggen wat ik met mijn moeheid moest doen. Ze schrok ervan hoe ik erbij zat en adviseerde me om direct te stoppen. Maar ik ben nog een half jaar doorgegaan. Op een gegeven moment had ik echt het gevoel dat ik als enige zat te trekken aan een dood paard, en toen er op een gegeven moment weer een afspraak niet nagekomen werd, ben ik naar huis gegaan. Ik was op. Het was geklapt. Ik had een gigantische burn-out. De bedrijfsarts was dus helemaal niet verbaasd. Na een ziektewetperiode ben ik ontslagen.’

Hogere kracht
Met behulp van vrijwilligerswerk vond Rob zichzelf opnieuw uit. ´Eerst ben ik een tijdlang parttime kok geweest bij een sociaal-culturele vereniging en daarna kwam ik bij de lokale omroep RTV Zoo terecht. Ik heb het wekelijks muziekprogramma “Dokter!” op de radio, ik ben eindredacteur radio en tv en ik ben stagebegeleider. Ongelofelijk leuk om te doen, het geeft heel veel voldoening. Ik hoop dat ik hier uiteindelijk een vaste baan kan krijgen. Weet je, ik heb nooit een echte loopbaan gehad, ik heb van alles gedaan, van hoog tot laag en ik ben van alle markten thuis.’ Rob heeft zijn hele leven lang doorgezet en alles aangepakt. ‘Ik heb nooit echt lang geen werk en geen vooruitzichten gehad. Ik ben er dan ook van overtuigd dat er een hogere kracht is die alles stuurt. Ik ben me daar de laatste jaren heel erg in gaan verdiepen en lees er veel over.’ Volgens Rob moet er wel degelijk iets zijn. ‘Niemand maakt mij wijs dat de dingen toevallig zo lopen als ze lopen. Simpel voorbeeld: mijn vriendin waar ik nu acht jaar een latrelatie mee heb, was heel erg ziek. Ze had een vorm van kanker in haar rug, ze moest een zeer zware operatie en een chemokuur ondergaan. Dat gebeurde allemaal in Groningen. Op dat moment studeerde mijn zoon daar en had er een kamer. In plaats van een duur hotel te boeken, kon ik bij hem blijven. Dat kan geen toeval zijn. Ook niet dat ik in die tijd door mijn burn-out thuis zat, waardoor ik haar dagelijks kon begeleiden. Ik geloof echt in die hogere kracht die alles bepaalt. Gelukkig is het allemaal goed gegaan met mijn vriendin, het gaat steeds beter.’

Vinyl
Wat voor baan Rob ook had, altijd bleef hij bezig met zijn muziek. Onze band Bootleg bestaat dit jaar 25 jaar. We treden bijna niet meer op, dat was lastig vanwege de ziekte van mijn vriendin, en een van de andere bandleden zat in een soortgelijke situatie. Maar we hebben altijd wel geprobeerd om eenmaal per twee weken te blijven oefenen.’ Rob schrijft zelf muziek. ‘Een van mijn eigen nummers “Expatblues” van mijn eerste CD is in Amerika tweemaal gecoverd. Door Panama Red op zijn CD “Choice Buds” en door Ronny Elliot op zijn CD “Hep”.’ Ook speelt Bootleg op een eigen manier covers. ‘We passen alles aan onze eigen stijl aan. Het liefst speel ik akoestisch, dan krijg je een fundamenteel ander geluid dan met elektrische gitaar, warmer, bezielder. Ik heb veel grote voorbeelden: Johnny Cash staat bovenaan, dan heb je de Texaanse muziek met Jerry Jeff Walker, Rusty Wier, Willy Nelson, Waylon Jennings en bands als Creedence Clearwater Revival, het latere solowerk van John Fogerty, Engelse bands als Matchbox en Stray Cats, het is heel breed. En daarbij ben ik altijd heel geïnteresseerd geweest in de roots van de muziek: wie heeft wat gemaakt. Op die manier heb ik duizenden lp’s verzameld in de loop der jaren. Je ontdekt dat Jerry Jeff Walker de schrijver is van Mr. Bojangles, je schaft de betreffende lp aan en daarop ontdek je het nummer ‘Don’t it make you wanna dance’ van Rusty Wier, en daarvan kom je dan later platen tegen die ook geweldig zijn. Een ander voorbeeld is de lp Highwayman uit 1984 van het miljoenencollectief Johnny Cash, Kris Kristofferson, Waylon Jennings en Willie Nelson, die heb ik nog gezien in Rotterdam met mijn vader, supergoed was dat. Daar stond ‘Against the wind’ op van Bob Seger, waar ik helemaal gek van was, dus daar heb ik toen alles van verzameld.’ Rob heeft weinig met cd’s. ‘Geef mij maar vinyl. Ik vind persoonlijk dat een cd nooit zo kan klinken als een lp. Als ik een lp luister, hoor ik muziek. Als ik een cd hoor, het klinkt misschien raar, hoor ik de verschillende spoortjes naast elkaar, ik hoor geen geheel. De piano naast de bas, de bas apart van de drums, de akoestische gitaar apart van de rest. Dat heb ik met vinyl niet. Zoals de bastoon uit de groef van vinyl komt, krijg je met geen enkele cd voor elkaar.’

Onderweg
De muziek loopt als een rode draad door Rob’s leven. ‘In Steenwijk had ik een podium voor mijn muziek, daar traden heel wat mensen op. Op een gegeven moment zag ik dat Billy Joe Shaver, een van mijn helden, naar Europa zou komen. Die man is gecoverd door mensen als Johnny Cash, Elvis, Bob Dylan, noem maar op. Ik belde met het management en we kwamen overeen dat hij naar Steenwijk zou komen. Ik heb het schemaatje van zijn Europese tour nog op de wc hangen: Witte Paarden, Malmö, Oslo, Londen… geweldig! Het was een succes. Ik haalde ze van Schiphol, had de hotels geregeld en was de drie dagen dat ze in Nederland waren zo’n beetje hun roadmanager. In Amsterdam zelfs nog met meneer Shaver op een terrasje gezeten, wat een verhalen had die man! Met een van zijn twee gitaristen, Danny Finley -artiestennaam Panama Red- bleef ik contact houden. In overleg met de Franse band Mary-Lou hebben Danny en ik zes zomers achter elkaar een tour door Frankrijk gedaan in augustus. We speelden op stadsfeesten en campings en wat we maar tegenkwamen. We begonnen in de ongelofelijke hete zomer van 2003, waar we in de Alpen optraden bij temperaturen van 42 graden! Het was fantastisch. Onderweg zijn met een gitaar achterin, wat wil een mens nog meer. Maar ja, je leven neemt wendingen die je niet voorziet. Ik denk dat ik zo’n leven nu niet meer zou willen. Een van mijn dromen is om ooit nog eens een soort Witte Paarden te hebben, maar dan op een andere manier dan destijds. Ik heb het toen te snel te groot aan willen pakken en fouten gemaakt waarvan ik geleerd heb. Het lijkt me prachtig om een klein kunstcafeetje te hebben met een combinatie van eenvoudig lekker eten en akoestische muziek. Waarbij je op kleine schaal relatief grote namen hebt. En dat zichzelf op een gegeven moment gaat verkopen. Dan droom ik dat bijvoorbeeld de Eagles na een groot concert nog even in een akoestische setting komen spelen bij die gekke Dokter in Zwolle. Dat zou ik absoluut geweldig vinden.’

‘Dat is mijn droom. Maar ondertussen verwacht ik bij de omroep ook veel qua werk. Als ik hier niet betaald kan gaan werken moet ik wat anders gaan doen, want eind van het jaar stopt mijn ww en de rekeningen moeten wel betaald worden. Maar verder leef ik bij de dag. Ik heb geleerd van alles wat ik heb meegemaakt en sta een stuk rustiger in het leven. Ik heb een lieve vriendin, ik lees graag een boek en ik maak me niet meer zo druk. En verder zie ik wel hoe het loopt.’

Meer weten over Rob en zijn muziek? Kijk eens op robdokter.com.

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Pin on PinterestShare on LinkedInEmail this to someone

You may also like...

Op de hoogte blijven? Like/volg ons. Hartelijk dank voor je waardering!