Alle dagen muziek

TREF 40 Hein en Ria groot
TREF 40 – Muziek speelt een grote rol in het leven van Hein en Ria van Teeseling-Pronk (beiden in de zeventig). Ze zijn ‘amateurs’ in de ware zin van dat woord: echte liefhebbers. In hun gezellige woning in Malden klinkt altijd wel muziek of wordt over muziek gepraat. Er staat een cd op, ze spelen zelf of er komen familieleden, vrienden en kennissen over de vloer die zich met muziek bezighouden. ‘Hoor toch eens hoe mooi, die mandolines.’



Zijn enthousiasme werkt aanstekelijk als Hein zijn instrumentencollectie laat zien. ‘Kijk, dit hier is een mandola, die klinkt lager en voller dan een mandoline, hoor je wel? Op deze mandola heb ik leren spelen. En je hebt ook nog mandocello’s, die klinken nog warmer. Ouderwets en belegen? Nee hoor, moet je eens deze cd beluisteren van een mandoline-orkest uit Japan. Dat wist je zeker niet, dat Japanners hele grote mandoline-orkesten hebben die moderne klassieke muziek spelen. De mandolinemuziek van de bekende Japanse componist Yasuo Kuwahara wordt nog regelmatig uitgevoerd, ook in Europa. Echt prachtig!’
Hein heeft zijn muzikale hart verpand aan de mandolinemuziek en aan de Russische muziek. Ria is haar hele leven al dol op de gitaar. ‘Daarop speel ik al vanaf mijn tiende. Gitaar spelen is zo heerlijk. Ik hou van het donkere geluid, het is zo’n mooi warm instrument. En je kunt hem overal mee naartoe nemen en samen met anderen erbij zingen. Nee, ik heb nooit verlangd naar het spelen op een mandoline, dat geluid is mij te hoog. Een mandola klinkt al veel mooier. Maar zoiets is heel persoonlijk. Je kiest het instrument dat bij je past.’

Droom
Hein werd naar eigen zeggen tussen de mandolinemuziek geboren. Zijn vader, Daan van Teeseling, speelde en gaf les op de mandoline en de gitaar en had later een muziekwinkel gespecialiseerd in gitaarmuziek. Ook dirigeerde hij het niet meer bestaande Nijmeegs Mandoline Orkest. Maar Hein begon zelf op trompet, toen hij acht jaar oud was. ‘Hij speelde heel mooi’, vertelt Ria. ‘Dat heb ik wel eens gehoord toen hij in een kerk met iemand samenspeelde.’ Zelf verhuisde ze als vierjarige naar Nijmegen en leerde Hein kennen bij een sportvereniging. ‘Nee, dat had dus niets te maken met muziek. Maar ik heb nog wel les gehad van Heins vader!’
Heins droom was om professioneel trompettist te worden, maar die droom kwam niet uit. ‘Het liep gewoon anders. Ik ging aan het werk in mijn vaders muziekhandel en daar kwamen mensen van conservatoria uit heel Nederland naartoe voor bladmuziek en advies. Dus je moest er wel iets van weten. Daarom ben ik gitaar gaan spelen en gaandeweg raakte de trompet op de achtergrond. Achteraf heb ik er wel eens spijt van gehad, maar ja. Eén instrument goed bespelen kost al genoeg tijd en moeite, zeker als je er nog bij werkt.’
Ria en Hein trouwden in 1965. Ria werkte in die tijd als directiesecretaresse bij architectenbureau Haskoning, een baan waar ze veel plezier aan beleefde. ‘Destijds werd je als vrouw ontslagen als je trouwde, maar mij vroegen ze om te blijven. Daar was ik erg blij mee, ik hield van mijn werk.’
Dankzij haar inkomen kon Hein ook gitaar en piano studeren aan het conservatorium. ‘Best wel ongebruikelijk ja. Ik was dus een van de eerste werkende vrouwen waarvan de man studeerde, maar dat kon mij niets schelen. Alleen, na een paar jaar wilden we heel graag kinderen.’
Die kinderwens maakte het noodzakelijk dat Hein een gewone baan zocht. ‘Werd je moeder, dan moest je je baan echt opgeven. En er waren geen beurzen of iets dergelijks om te studeren aan het conservatorium. Dus toen ben ik gaan nadenken over wat ik kon doen naast de muziek. Eerst werd ik bankmedewerker, toen kreeg ik boekhoudkundige functies en uiteindelijk kwam ik bij Organon in Oss terecht, in de logistiek. Ik kan heel goed organiseren en plannen. Daar heb ik dus de rest van mijn werkzame leven gezeten, 28 jaar. Met heel veel plezier hoor! Daarnaast ben ik altijd gitaar blijven spelen en via mijn vader kwam ik ook bij het Nijmeegse Mandoline Orkest terecht. Dus de muziek bleef mijn hobby.’
Hein en Ria kregen drie dochters die op hun beurt ook in de muziek terecht kwamen. Ook hun zes kleinkinderen zijn muzikaal. ‘De oudste twee zijn al jaren serieus aan het lessen’, zegt Hein trots. ‘De anderen zijn nog net te klein, maar dat komt wel.’

Regelaars
Na de dood van Heins vader organiseerden oud-leden van het Nijmeegs Mandoline Orkest een reünie en startten een nieuw ensemble, dat later de naam Sempre Avanti kreeg. Hein en Ria gingen een jaar daarna samen mee spelen in dit ensemble. ‘Na een tijdje vroegen de leden of ik wat leiding wilde geven, dus dan zat ik tijdens uitvoeringen midden in de kring, speelde gitaar en gaf een paar aanwijzingen. Een paar jaar later zat er een muziekleraar te luisteren bij een uitvoering en die zei na afloop: “Je moet ervóór gaan staan.”. En dat bleek heel goed uit te pakken. Ik vond het leuk om te dirigeren en de uitvoering ging dan ook veel beter. Dus dat ben ik sinds 1984 gaan doen. Het gekke is, als jongetje wilde ik diep in mijn hart al dirigent worden. Dus ergens zat het er wel in en ben ik toch in de voetstappen van mijn vader getreden.’
Sempre Avanti bestaat 35 jaar in 2016. Ria heeft al die tijd ook als secretaresse gefungeerd voor het ensemble. ‘Mijn oudste dochter was twaalf toen Sempre Avanti begon en die zei dat ze Hein en mij best die ene avond in de week kon missen.’
Zelf is ze altijd intensief gitaar blijven spelen, ook toen ze een schoonheidssalon aan huis begon en later een secretariële baan kreeg bij de Nijmeegse universiteit. ‘Elke dag gitaar studeren, naar seminars gaan in de weekeinden. Daar leer je heel veel van. Soms was het heel druk. Dan had ik de kinderen al te eten gegeven en klaar gemaakt voor het slapen, en sprong ik in de zowat nog ronkende auto om naar les te gaan zodra Hein thuis kwam van zijn werk. Ik heb nooit stil gezeten. Zo ben ik nog steeds natuurgids voor het IVN. Ik ga onder andere met kinderen naar de Heemtuin hier in Malden, zo leuk. Samen met andere gidsen heb ik ook lesbrieven geschreven voor scholen.’
Hein en Ria noemen zichzelf echte regelaars. Hun hoogtepunt met Sempre Avanti was het bezoek aan het Spaanse Callella in 1997, waar ze vier keer optraden. ‘Echt geweldig. We houden ook erg van het sociale aspect, de gezelligheid. Dus we vinden het leuk om allerlei extra dingen te organiseren, een lunch of een bbq bijvoorbeeld. Samen muziek spelen maakt het mogelijk dat mensen op een positieve manier iets met elkaar kunnen delen, ook al hebben ze misschien heel verschillende opvattingen.’
Hein is ook nog lid van het Russische balalaika-ensemble Iwoesjka, waarbij hij domra en balalaika speelt. ‘Balalaika-muziek was dé muziek in de Sovjet-Unie. In dit ensemble zitten mensen uit de omgeving van Nijmegen. Eén zondag in de maand gaan we naar Zwolle om te repeteren met het RMGO (Regionaal Mandoline en Gitaar Orkest). Met dit orkest zijn we meerdere keren naar een Europees Festival in Duitsland geweest en eenmaal naar Brighton in Engeland. Daarnaast spelen we nog in ’n projectorkest, daarin komen muzikanten uit heel Nederland samen. Met dit projectorkest zijn we in 2010 naar Texas in Amerika geweest, daar hebben we vijf concerten gegeven. Dat was een super ervaring.’

Tevreden
Inmiddels kennen ze zo’n beetje iedereen in het Nederlandse mandolinemuziekwereldje en hebben ze heel wat contacten opgedaan in het buitenland. Dat gaat vanzelf, tijdens hun andere hobby: reizen. Sinds Hein met pensioen ging in 2000 en Ria ook stopte met haar betaalde werk hebben ze daar meer tijd voor. Onlangs zijn ze nog tien dagen naar Noorwegen geweest. ‘Dan kan ik best zonder gitaar’, zegt Ria. ‘Maar zodra ik thuiskom, wil ik weer aan de gang. Eigenlijk hebben we alle dagen wel iets met muziek, we zijn er altijd mee bezig.’ ‘Muziek uitzoeken of bewerken voor het Russische ensemble of voor het mandoline-orkest, optredens regelen…’, vult Hein aan.
Al met al kijken ze tevreden terug op hun leven. ‘Ik heb misschien mijn droom niet waargemaakt, maar ik had echt een leuke baan die veel voldoening gaf’, vindt Hein. ‘En we hebben ons altijd gericht op de goede dingen’, zegt Ria. ‘Dus ondanks alle hobbels op de weg hebben we een mooi leven geleid. Interessant werk, drie dochters, zes kleinkinderen en de muziek. Wat wil je nog meer? Het grootste deel van mijn leven zit erop, ik wil graag doorgaan zoals het nu gaat. Gewoon lekker genieten.’

Dit jaar vieren Hein en Ria dat ze vijftig jaar zijn getrouwd. Er komt een groot feest met natuurlijk live muziek. Hein koestert nog wel een wens voor de nabije toekomst. ‘Volgend jaar bij het 35-jarig bestaan van Sempre Avanti wil ik nog één keer goed vlammen met een mooi concert. Liefst met hulptroepen erbij. Dat vind ik het leukste: mensen stimuleren en tot een prestatie leiden.’

Kijk hier voor een uitvoering van Yasuo Kuwahara’s muziek.

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Pin on PinterestShare on LinkedInEmail this to someone

You may also like...

Op de hoogte blijven? Like/volg ons. Hartelijk dank voor je waardering!